Het antwoord zit zelden in hun salaris We hebben het veel over personeelstekorten. Over Gen Z. Over arbeidsvoorwaarden, thuiswerken, vierdaagse werkweken en de vraag hoe we in hemelsnaam goede mensen kunnen vinden én vasthouden. Maar misschien beginnen we wel aan de verkeerde kant. Want voordat je jezelf afvraagt hoe je medewerkers kunt behouden, is er een veel interessantere vraag: waarom zou iemand eigenlijk bij jouw bedrijf wíllen blijven? Niet omdat er iedere vrijdagmidda

Misschien is dit wel de belangrijkste vaardigheid die we Gen Z kunnen meegeven: niet nóg meer kennis, maar leren omgaan met het feit dat je niet alles kúnt weten. Want in een wereld waarin AI-kennis razendsnel toegankelijk maakt én veroudert, wordt niet wat je weet doorslaggevend, maar hoe snel je iets nieuws kunt leren. Ik spreek in mijn werk als coach regelmatig jonge mensen die aan het begin van hun carrière staan. Slim, ambitieus, goed opgeleid en vaak behoorlijk bewust v

Overdag lukt het nog prima. Je beantwoordt mails, neemt besluiten, helpt collega’s en werkt geconcentreerd je agenda af. Niemand merkt iets aan je. Maar zodra je thuiskomt, is de energie volledig verdwenen. Je ploft op de bank en krijgt jezelf nauwelijks meer in beweging. Geen zin om te koken, te sporten of een gesprek te voeren. Zelfs iets leuks voelt als een opgave. Dit patroon wordt steeds vaker omschreven als functional freeze: je functioneert aan de buitenkant, maar vanb

Er is een categorie mensen die zweert dat ze het "prima zelf redden". Ze hebben een planner, drie apps voor productiviteit en een moodboard met het woord "FOCUS" erop. En toch liggen ze op 1 februari alweer op de bank met chips, terwijl hun sportschoolabonnement stilletjes huilt in de gang. Bij Nijland & Co geloven we: dat is geen persoonlijk falen. Dat is gewoon... mens zijn zonder coach. Hier zijn negen redenen waarom bijna niemand het in z'n eentje redt, en waarom dat hele

Mijn jongste zoon kwam thuis van zijn opleiding tot onderofficier bij de Koninklijke Landmacht met een les waar menig ondernemer iets van kan leren. Niet hoe je iemand vertelt wat hij fout doet, maar hoe je ervoor zorgt dat feedback de ander daadwerkelijk helpt om beter te worden. Wat is OMA? De belangrijkste les van die dag was verrassend eenvoudig: laat OMA thuis. Nee, niet je grootmoeder. OMA staat voor Oordelen, Meningen en Aannames. Dit zijn drie dingen die we ongemerkt

“Rich people buy time. Poor people buy objects. Ambitious people buy skills. Lazy people buy distractions.” Ik kwam deze uitspraak onlangs weer tegen. Zo’n quote waarvan je in eerste instantie denkt: lekker kort door de bocht. Totdat je er iets langer over nadenkt. Want natuurlijk zijn niet alle rijke mensen rijk omdat ze hun tijd goed inkopen. En natuurlijk koopt niet iedereen met een kleiner inkomen alleen maar spullen. Daar gaat deze uitspraak helemaal niet over. Hij gaat

Zolang iedereen de schijn ophoudt, lijkt er geen probleem. Totdat iemand omvalt… en iedereen zegt: “Dat zagen we niet aankomen.” Ik hoor het regelmatig terug in organisaties. “Ja, achteraf zagen we wel signalen…”“Hij was de laatste tijd wat stiller.”“Ze werkte wel héél veel.”“Maar ja… ze zei steeds dat het goed ging.” En dat is precies het punt. We zijn met z’n allen ongelooflijk goed geworden in het ophouden van de schijn. In het bedrijfsleven misschien nog wel meer dan erge

De Uitdaging van Leiderschap We belonen mensen voor wat ze gisteren deden en verwachten dat ze morgen vanzelf iets heel anders kunnen. De promotieparadox! Dit is een probleem dat veel organisaties tegenkomen. Het lijkt eenvoudig: iemand is goed in zijn vak, dus promotie naar een leidinggevende rol is logisch. Maar is dat wel zo? Ik weet vanuit mijn eigen ervaring nog precies wanneer het kantelde. Hij was al jaren dé man van de afdeling. Als er iets stuk ging, belde je hem. Al

Ze zat tegenover me en moest er zelf een beetje om lachen toen ze het zei. “Het klinkt zo tegenstrijdig… maar heel actief kalm zijn is keihard werken.” We hadden het over rust. Of beter gezegd: het gebrek eraan. Niet omdat haar agenda overvol zat, maar omdat haar hoofd nooit stil was. Terwijl ze een boek las, dacht ze al aan hoeveel pagina’s ze nog moest. Terwijl ze ergens mee bezig was, zat ze al bij de volgende taak. En als ze even niets deed, kwam er direct een stemmetje o

In de praktijk zie ik het bijna dagelijks gebeuren. Twee mensen, vergelijkbaar CV, vergelijkbare ervaring. Op papier klopt het plaatje. Alles wijst erop dat het zou moeten werken. En toch loopt het bij de één als een trein, terwijl de ander blijft zoeken, twijfelen of langzaam vastloopt. De één schakelt snel, neemt besluiten en wil vooruit. De ander neemt juist de tijd, wil eerst begrijpen wat er speelt en maakt dan pas een beweging. En ergens onderweg ontstaat er iets wat we

In gesprekken met ondernemers en professionals hoor ik het regelmatig: “Het voelt alsof ik steeds harder moet werken om hetzelfde resultaat te halen.” Het interessante is dat burn-out lang niet altijd ontstaat door te veel werk. Natuurlijk kan een volle agenda bijdragen aan stress. Maar als werkdruk de enige oorzaak zou zijn, dan zouden mensen die weken van zestig uur maken allemaal opgebrand raken. En dat gebeurt niet. Wat ik in mijn coachpraktijk veel vaker zie, is iets a

Als ondernemer werk je keihard aan je bedrijf. Je bouwt, stuurt bij, lost problemen op en grijpt kansen. Maar ergens onderweg komt vrijwel iedere MKB-ondernemer op hetzelfde punt terecht: het bedrijf vraagt iets anders van jou dan voorheen . Niet meer méér doen, maar ánders zijn. In mijn werk als coach én businesscoach bij ActionCOACH zie ik dit moment steeds terug. En precies daarover gaat deze podcast : Je bedrijf groeit niet verder door wat je doet, maar door wie jij wo

Tijdens een recent webinar van Careerwise over mentaal welzijn en werkdruk bij Generatie Z viel voor mij veel op zijn plek. Niet omdat de cijfers zo schokkend waren, die kennen we inmiddels wel, maar omdat het gesprek blootlegde waar veel organisaties ongemerkt in doorslaan: goed bedoeld zorgen, begeleiden en beschermen, die uiteindelijk averechts werken. Laat ik het maar scherp zeggen: goed werkgeverschap mag niet doorslaan in curling-werkgeverschap. Je bent geen IKEA-balle

Ik stel deze vraag regelmatig aan ondernemers en leidinggevenden die bij mij aan tafel zitten. Meestal komt hij niet direct, maar hij sluimert. Onder een reorganisatie, onder tegenvallende cijfers, onder een plotselinge functiewijziging of het besef: “ zo wil ik het niet meer doen” . En als dat dan eenmaal hardop wordt uitgesproken, valt het vaak even stil. Want veel ondernemers en managers zijn hun rol geworden. De ondernemer die altijd groeide. De directeur die bekendstond

Elke werkdag weer. In een overleg. In dat ene mailtje dat je drie keer herschrijft voordat je op ‘verzenden’ drukt. Er spreekt altijd iets in jou. De vraag is alleen: vanuit welke plek? - Soms hoor je een stem die zegt: “Zo doen we dat hier nou eenmaal.” - Soms is er die andere stem: “Waarom voelt dit zo ongemakkelijk?” - En soms… Soms is er ruimte voor rust. Voor overzicht. Voor een stem die vraagt: “Wat is hier nu écht nodig?” Ik werk vaak met dit inzicht vanuit de Transa

Er is een moment in mijn carrière dat ik nooit meer vergeet. Ik zat in een vergaderruimte, halverwege een ingewikkeld project, terwijl een teamlid mij aankeek met een blik die ik óók van mezelf kende: “Ik trek het even niet.” En eerlijk? Ik op dat moment óók niet. Dertig jaar lang werkte ik in functies waar presteren, doelen halen en de volgende stap zetten de normaalste zaak van de wereld waren. Mooie rollen, prachtige projecten, geweldige teams. Maar er zat ook altijd iets

“Ik solliciteerde op drie vacatures die precies pasten bij mijn profiel. Nooit iets gehoord. Tot een oud-collega, met dezelfde kwalificaties, maar 15 jaar jonger, wél werd uitgenodigd. Dan weet je genoeg.” (bron: Renate Wennemars in De Stentor, 29 oktober 2025) We worden ouder, blijven langer gezond en moeten ook langer doorwerken. Tegelijkertijd zijn er volop vacatures en een schreeuwend tekort aan vakmensen. Toch worden 55-plussers nog altijd vaak overgeslagen in sollicit

Waarom echte verandering pas ontstaat als de pijn groot genoeg is Iedere ondernemer kent het gevoel: je weet dat er iets moet veranderen, maar tóch ga je door. Nog één kwartaal. Nog één project. Nog één klant. Je vertelt jezelf dat het beter wordt als het rustiger is, als die nieuwe medewerker is ingewerkt, als de markt aantrekt. Maar diep van binnen weet je: dat moment komt nooit vanzelf. Dus je saboteert jezelf! In mijn werk als businesscoach kom ik dit patroon vaak tegen.

Je hebt een goedlopende zaak, werkt keihard en krijgt regelmatig complimenten van klanten en collega’s. En toch… dat stemmetje. “Straks...

Soms helpt het om vooruit te kijken door even terug te gaan in de tijd. In mijn geval gaat dat terug naar het begin van mijn carrière, in...