Wie staat er bij jou aan het roer?

Elke werkdag weer. In een overleg. In dat ene mailtje dat je drie keer herschrijft voordat je op ‘verzenden’ drukt.

Er spreekt altijd iets in jou. De vraag is alleen: vanuit welke plek?

- Soms hoor je een stem die zegt:

“Zo doen we dat hier nou eenmaal.”

- Soms is er die andere stem:

“Waarom voelt dit zo ongemakkelijk?”

- En soms…

Soms is er ruimte voor rust. Voor overzicht. Voor een stem die vraagt: “Wat is hier nu écht nodig?”

Ik werk vaak met dit inzicht vanuit de Transactionele Analyse (TA): In ieder van ons leven drie innerlijke posities. Geen labels. Geen hokjes. Maar manieren waarop je reageert.

• De Ouder – die richting geeft, beschermt, grenzen stelt

• Het Kind – waar energie, emotie, creativiteit en twijfel wonen

• De Volwassene – die kijkt, afweegt en bewust kiest

Alle drie zijn ze nodig. Maar niet altijd tegelijk. En zeker niet allemaal op volle sterkte.

Het ritme van de werkvloer

Werk heeft zijn eigen tempo. Soms loopt het lekker. Soms schuurt het. Soms voelt het alsof alles tegelijk moet.

In dat ritme wisselen jouw innerlijke stemmen elkaar voortdurend af.

De Ouder grijpt in bij deadlines en afspraken.

Het Kind reageert op spanning, erkenning of frustratie.

De Volwassene probeert overzicht te houden en verbinding te maken.

Problemen ontstaan niet doordat één stem ‘fout’ is. Maar doordat één stem het gesprek overneemt.

Dan wordt sturen controleren. 

Dan wordt gevoel defensief. 

Dan verdwijnt de ruimte om samen te denken.

Wat er gebeurt als het schuurt

Stel je dit voor. Een teamoverleg. Een deadline is niet gehaald. De druk is voelbaar.

• “Dit kan zo niet.”

• “Ik doe ook m’n best.”

• “Wat is hier precies misgelopen?”

Drie stemmen. Drie perspectieven. 

Zonder bewustzijn ontstaat strijd. Wie heeft gelijk? Wie moet zich aanpassen?

Met bewustzijn ontstaat iets anders. Dan komt er lucht. Dan verschuift de vraag van wie naar wat.

Herkennen is de eerste stap

Misschien herken je jezelf hierin. Je wordt strenger als het spannend wordt. Of juist stiller. Je trekt harder. Of je haakt af.

Dat zijn geen fouten. Dat zijn signalen.

Pas wanneer je herkent vanuit welke plek je reageert, ontstaat keuzevrijheid.

Dan kan de Volwassene opstaan en zeggen:

“Wacht even. Wat gebeurt hier eigenlijk?”

En vaak is dat het kantelpunt.

Niet harder werken.

Niet meer uitleggen.

Maar anders kijken.

Volwassen communiceren is geen kunstje

Volwassen communicatie betekent niet dat emoties verdwijnen. Integendeel. Het betekent dat je ze erkent, zonder dat ze het stuur overnemen.

Dat je ruimte geeft aan structuur én gevoel. Dat je verantwoordelijkheid neemt voor je eigen reactie.

Stress activeert vaak de Ouder.

Onzekerheid roept het Kind.

Verantwoordelijkheid vraagt om de Volwassene.

En precies daar ligt de ontwikkeling.

Jij hebt altijd een keuze

De vraag “Wie spreekt er nu in mij?” Is geen oordeel. Het is een uitnodiging. Tot zelfinzicht. Tot rust. Tot betere gesprekken. Want op de werkvloer gebeurt van alles. Maar jij bepaalt hoe je reageert. En vanuit welke plek. Zie jezelf als de dirigent. Niet om alle stemmen te laten zwijgen. Maar om ze op het juiste moment hun plek te geven.

Want zonder zorg geen veiligheid.

Zonder energie geen beweging.

Zonder helderheid geen richting.

En zonder die balans…

geen menselijk team.

geen duurzame samenwerking.

Welke stem hoor jij het vaakst in jouw werkdag?